Πόνος στις αρθρώσεις

Ο πόνος στις αρθρώσεις είναι η πιο επώδυνη εκδήλωση των μυοσκελετικών παθήσεων. Περίπου το 30% του παγκόσμιου πληθυσμού πάσχει από αυτή την παθολογία. Οι ασθένειες των αρθρώσεων έχουν ιδιαίτερη σημασία λόγω της αύξησης του προσδόκιμου ζωής: σύμφωνα με επιδημιολογικές μελέτες, η παθολογία των αρθρώσεων σε άτομα άνω των 40 ετών ανιχνεύεται στο 50% των περιπτώσεων και μετά από 70 χρόνια - στο 90% του πληθυσμού.

Ο πόνος στις αρθρώσεις ή η αρθραλγία (ελληνικά arthron - «άρθρωση» και άλγος - «πόνος») μπορεί να παρατηρηθεί σε μια ποικιλία ασθενειών - μεταβολικές, ρευματικές, όγκους, συστηματικές και οξείς λοιμώδεις, ενδοκρινικές και ρευματικές. Επομένως, είναι λάθος να πιστεύουμε, και αυτό πιστεύει η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων που πάσχουν από αρθραλγία και αυτοθεραπεύονται, ότι ο πόνος στην άρθρωση σίγουρα προκαλείται από αρθρίτιδα. Εδώ θα πρέπει να διευκρινιστεί ότι υπάρχουν δεκάδες τύποι αρθρίτιδας μόνο, και δεν έχουν όλοι συμπτώματα πόνου.

Ο πόνος στις αρθρώσεις προκαλείται από ερεθισμό των νευρικών απολήξεων που προέρχονται από την αρθρική κάψουλα (κάψουλα) και ερεθιστικά μπορεί να είναι τοξίνες, κρύσταλλοι άλατος (ουρικά νάτριο ή κάλιο), αλλεργιογόνα, προϊόντα αυτοάνοσων διεργασιών, οστεόφυτα και άλλα φλεγμονώδη συστατικά. Εάν έχετε πόνο στις αρθρώσεις οποιασδήποτε έντασης αλλά επαρκούς διάρκειας, θα πρέπει να υποβληθείτε σε ιατρική εξέταση.

Τύποι πόνου στις αρθρώσεις

Ο πόνος στις αρθρώσεις δεν είναι ασθένεια, αλλά σύμπτωμα πολλών ασθενειών μολυσματικής και μη μολυσματικής φύσης. Η αντίληψη του πόνου εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την κατάσταση του νευρικού συστήματος. Ένα ήρεμο, ισορροπημένο άτομο σχεδόν δεν αντιδρά σε μικρό πόνο. Σε ένα συναισθηματικά ασταθές άτομο, το κατώφλι του πόνου μειώνεται. Ο πόνος είναι εκ διαμέτρου αντίθετος σε ένταση και χρόνο και χαρακτηρίζεται ως εξής:

• ανεκτό - αφόρητο;
• αδύναμος – δυνατός;
• ξαφνικό – σταθερό;
• θαμπό - αιχμηρό?
• συχνό - σπάνιο?
• βραχυπρόθεσμα – μακροπρόθεσμα κ.λπ.

Εάν ο συνεχής πόνος ενοχλεί ένα άτομο για περισσότερες από 30 ημέρες, θεωρείται χρόνιος. Μετά τη θεραπεία, εξαφανίζονται για κάποιο χρονικό διάστημα (στάδιο ύφεσης), μετά εμφανίζονται ξανά (στάδιο έξαρσης). Ο προκλητικός παράγοντας για την επιστροφή του οξέος πόνου είναι η υποθερμία, η σωματική δραστηριότητα, η κακή διατροφή, τα περιττά κιλά και το άγχος.

Παράγοντες κινδύνου

Υπάρχουν διάφοροι παράγοντες κινδύνου που μπορούν να οδηγήσουν στην ασθένεια. Ένα από τα πιο κοινά είναι η κληρονομικότητα. Εάν, για παράδειγμα, μια γιαγιά και μια μητέρα υπέφεραν από πολλές ομάδες αρθρώσεων ταυτόχρονα, τότε αργά ή γρήγορα αυτό το πρόβλημα μπορεί να προκύψει στις επόμενες γενιές.

Το φύλο είναι ένας άλλος παράγοντας κινδύνου. Έχει σημειωθεί ότι οι ασθένειες των αρθρώσεων είναι αρκετές φορές πιο συχνές στις γυναίκες παρά στους άνδρες. Ταυτόχρονα, οι γυναίκες αρρωσταίνουν συχνά μετά την έναρξη της εμμηνόπαυσης. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι πριν από αυτό, οι γυναίκες «προστατεύονται» από τις δικές τους γυναικείες σεξουαλικές ορμόνες. Με την ηλικία, ο αριθμός τους αρχίζει να μειώνεται αναπόφευκτα και αφού εξαφανιστούν ουσιαστικά, δεν υπάρχει κανείς να προστατεύσει τη γυναίκα και οι αρθρώσεις αρχίζουν σταδιακά να παραμορφώνονται και να καταρρέουν. Για τους άνδρες, αυτό το πρόβλημα πρακτικά δεν προκύπτει. Επομένως, λόγω ορμονικών ανισορροπιών, οι αρθρώσεις τους πονάνε κάπως λιγότερο συχνά από τις γυναίκες.

Στους άνδρες, ο πόνος στις αρθρώσεις εμφανίζεται κυρίως λόγω βαριάς σωματικής εργασίας. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι εκτίθενται συνεχώς σε μεγάλο φορτίο. Σταδιακά, ο χόνδρος αρχίζει να φθείρεται, οι ίδιες οι αρθρώσεις φλεγμονώνονται και ταυτόχρονα παραμορφώνονται.

Τα άτομα που υποφέρουν συχνά από μια ασθένεια όπως η αμυγδαλίτιδα μπορεί να παραπονιούνται ότι οι αρθρώσεις τους αρχίζουν να πονάνε. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι τα βακτήρια που προκαλούν πονόλαιμο μπορούν επίσης να επηρεάσουν αρνητικά τις αρθρώσεις, ειδικά τις μεγάλες. Οι αιτίες και η θεραπεία του πόνου σε όλες τις αρθρώσεις του σώματος είναι στενά αλληλένδετες.

Γενικά συμπτώματα αρθραλγίας

Φαίνεται ότι είναι εύκολο να προσδιοριστεί η παρουσία μιας ασθένειας - από επώδυνα συμπτώματα. Ωστόσο:

1. Η παρουσία πόνου δεν σημαίνει πάντα την παρουσία ασθένειας, αφού ο πόνος μπορεί να προκληθεί από μώλωπα, εφάπαξ (απότομη) σωματική υπερφόρτωση, εξάρθρωση και παρόμοιους λόγους.
2. Εάν αναπτύσσετε ήδη κάποιο είδος ασθένειας, τα συμπτώματά της μπορεί να μην είναι αισθητά στην αρχή, επειδή ο πόνος, ειδικά ο οξύς πόνος, κατά κανόνα, είναι ήδη μια σοβαρή εκδήλωση της νόσου.

Τα πρώιμα σημάδια της αρθραλγίας, που εμφανίζονται ακόμη και πριν από τον πόνο, μπορεί να είναι:

• δυσκαμψία της κίνησης, συχνά το πρωί ή μετά από μεγάλη περίοδο καθίσματος σε μία θέση.
• περιοδικό τρίξιμο και τσούξιμο στην άρθρωση.

Τέτοια σήματα από το σώμα δεν μπορούν να αγνοηθούν. αυτά μπορεί να είναι τα αρχικά συμπτώματα μιας σοβαρής ασθένειας.

Αιτίες πόνου στις αρθρώσεις

Η άρθρωση είναι μια ανατομικά πολύπλοκη δομή. Ο πόνος μπορεί να προκληθεί από οτιδήποτε τον σχηματίζει: μύες, οστά, σύνδεσμοι, χόνδροι, τένοντες, ενδοαρθρικές κοιλότητες. Παθολογικές καταστάσεις όπως φλεγμονή, διαστρέμματα, ρήξεις εμφανίζονται στις δομές των αρθρώσεων και διαταράσσονται οι μεταβολικές διεργασίες. Οι αιτίες της αρθραλγίας μπορεί να είναι πολύ διαφορετικές. Για ορισμένες ασθένειες δεν έχουν ακόμη προσδιοριστεί με σαφήνεια.

Συνοψίζοντας, μπορούμε να επισημάνουμε τα εξής:

• σωματική αδράνεια και καθιστική ζωή.
• υπερβολική, συχνή και μονότονη σωματική δραστηριότητα.
• παλιοί τραυματισμοί?
• μειωμένη ανοσία?
• λοιμώξεις.

Η αρθραλγία εμφανίζεται ως αποτέλεσμα ερεθισμού των νευροϋποδοχέων, οι οποίοι βρίσκονται σε όλες τις δομές της άρθρωσης, από διάφορους παράγοντες ανάλογα με την υποκείμενη νόσο. Μία από τις αιτίες του πόνου στην άρθρωση μπορεί να είναι ένας μώλωπας της άρθρωσης και ο σχηματισμός αιματώματος που δεν είναι ορατό στο μάτι. Με βάση τη φύση του πόνου, μπορεί κανείς να υποθέσει την παρουσία μιας ή άλλης παθολογίας.

Παθήσεις που προκαλούν πόνο στις αρθρώσεις

Η οστεοαρθρίτιδα είναι η πιο κοινή χρόνια πάθηση των αρθρώσεων (συχνά ισχίου, γόνατος, μεσοφαλαγγικές αρθρώσεις των χεριών), η οποία βασίζεται σε εκφυλιστικές-δυστροφικές διαταραχές (μεταβολικές διαταραχές) του αρθρικού χόνδρου, του οστικού ιστού, των αρθρικών μεμβρανών και των συνδέσμων της άρθρωσης (γήραση, υπερβολικό βάρος, διαταραχές βιταμινών, τραύματα C κινδύνους).

Νόσος Reiter (ένας ξεχωριστός τύπος αντιδραστικής αρθρίτιδας με γενετική προδιάθεση) - εκδηλώνεται μετά από χλαμύδια ή εντερική λοίμωξη. Εκδηλώνεται με αντιδραστική αρθρίτιδα (κυρίως των αρθρώσεων των κάτω άκρων), πόνο στις αρθρώσεις, χαρακτηριστικές εξωαρθρικές εκδηλώσεις (ουρηθρίτιδα ή προστατίτιδα, επιπεφυκίτιδα ή ραγοειδίτιδα, βλάβη στο δέρμα και στους βλεννογόνους - ελκώδης στοματίτιδα, διαβρωτική βαλανίτιδα), βλάβη στο καρδιοαγγειακό αγγειακό σύστημα (38,6 - 40,0).

Η ρευματοειδής αρθρίτιδα είναι μια χρόνια προοδευτική συστηματική φλεγμονή του συνδετικού ιστού (αυτοάνοση φλεγμονή στην άρθρωση). Προσβάλλονται κυρίως μικρές αρθρώσεις των χεριών και των ποδιών, λιγότερο συχνά τα γόνατα και οι αγκώνες. Συμπτώματα – συνεχής πόνος στις αρθρώσεις, παραμόρφωση της άρθρωσης, πρήξιμο της άρθρωσης, δυσκαμψία στην άρθρωση το πρωί, συμμετρία βλάβης της άρθρωσης, αδυναμία, κόπωση, απώλεια βάρους.

Η ψωριασική αρθρίτιδα είναι αρθρίτιδα που αναπτύσσεται σε ασθενείς με γενετική προδιάθεση με ψωρίαση. η έξαρση της αρθρίτιδας συμπίπτει με την έξαρση της ψωρίασης. Συμπτώματα Πόνος στις αρθρώσεις (κυρίως προσβάλλονται οι μεσοφαλαγγικές αρθρώσεις των χεριών και των ποδιών), μωβ-μπλε δέρμα με πρήξιμο στην περιοχή της άρθρωσης, ασυμμετρία βλάβης των αρθρώσεων, πόνος στην οσφυοϊερή σπονδυλική στήλη, πόνος στις φτέρνες (ταλαλγία), ψωριασικές πλάκες δέρματος, φθορά των νυχιών (ευθραυστότητα της πλάκας).

Θυλακίτιδα - αυτή η ασθένεια συχνά συγχέεται με την αρθρίτιδα, αν και με τη θυλακίτιδα δεν είναι η άρθρωση που έχει φλεγμονή, αλλά η κάψουλα της άρθρωσης. Η θυλακίτιδα μπορεί να προκαλέσει δυσφορία, δυσκαμψία και πόνο στην περιοχή της άρθρωσης. Τα συμπτώματα σχετίζονται με φλεγμονή των αρθρικών μεμβρανών της άρθρωσης, που συνήθως προκαλείται από ακατάλληλη κίνηση, συμπίεση ή τραυματισμό. Τις περισσότερες φορές, η θυλακίτιδα αναπτύσσεται στις αρθρώσεις του ώμου, του γόνατος ή του ισχίου. Ένας τύπος θυλακίτιδας, που ονομάζεται γόνατο της καμαριέρας, αναπτύσσεται λόγω παρατεταμένης πίεσης στην άρθρωση του γόνατος σε μια σκληρή επιφάνεια.

Η ουρική αρθρίτιδα (ουρική αρθρίτιδα) είναι μικροκρυσταλλική αρθρίτιδα, μια κληρονομική ασθένεια που βασίζεται σε μεταβολικές διαταραχές (λόγω κακής διατροφής), δηλαδή στον μεταβολισμό των πουρινών, με αποτέλεσμα την εναπόθεση κρυστάλλων ουρικού οξέος (άλατα ουρικού οξέος) στους περιαρθρικούς και αρθρικούς ιστούς. Συμπτώματα Πόνος στην άρθρωση (συνήθως στην πρώτη μεταταρσοφαλαγγική άρθρωση του ποδιού), έντονη υπεραιμία (ερυθρότητα), πρήξιμο και ξεφλούδισμα του δέρματος πάνω από την άρθρωση, πυρετός, αυξημένη τοπική θερμοκρασία της προσβεβλημένης άρθρωσης, δερματικές εκδηλώσεις στην περιοχή των αυτιών, των αρθρώσεων του αγκώνα, των ποδιών, των χεριών, με τη μορφή τόφων ιστού), καρδιακή βλάβη (μυοκαρδίτιδα, ενδοκαρδίτιδα, περικαρδίτιδα, στεφανιαία αρτηρίτιδα, αορτίτιδα, αρρυθμίες), νεφρική βλάβη (αμυλοείδωση, σπειραματονεφρίτιδα).

Η αρθραλγία που προκαλείται από φάρμακα είναι μια προσωρινή κατάσταση που χαρακτηρίζεται από πόνο στις αρθρώσεις (κυρίως στις μικρές αρθρώσεις) κατά τη λήψη ορισμένων φαρμάκων σε υψηλές ημερήσιες δόσεις. Δεν είναι ασθένεια και δεν ταξινομείται στο ICD-10 από τον ΠΟΥ. Ομάδες φαρμάκων που μπορούν να προκαλέσουν αρθραλγία που προκαλείται από φάρμακα είναι τα αντιβιοτικά πενικιλλίνης, τα βαρβιτουρικά και τα ήπια υπνωτικά και ηρεμιστικά (χημικής βάσης), τα αντιυπερτασικά φάρμακα, τα αντισυλληπτικά και τα αντιφυματικά φάρμακα, οι αναστολείς της αντλίας πρωτονίων. Τα αίτια, η παθογένεια, οι κλινικές εκδηλώσεις και η διάγνωση αυτής της πάθησης δεν έχουν μελετηθεί, λόγω της ενεργητικής προώθησης φαρμάκων στη φαρμακολογική αγορά και της έλλειψης σοβαρότητας της κατάστασης σε σχέση με λειτουργικές διαταραχές της άρθρωσης και ατομική ανοχή στα φάρμακα.

Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί για τη μετεοπαθητική αρθραλγία (πόνος στις αρθρώσεις που εμφανίζεται σε μετεοπαθητικά άτομα που είναι ευαίσθητα στις αλλαγές της ατμοσφαιρικής πίεσης).

Διάγνωση για πόνο στις αρθρώσεις

Μια κλινική εξέταση αίματος στις περισσότερες περιπτώσεις υποδεικνύει διάφορες ανωμαλίες ανάλογα με τη φύση της βλάβης των αρθρώσεων και τον βαθμό της σοβαρότητάς της. μια αύξηση του ESR, που αντικατοπτρίζει το επίπεδο της φλεγμονώδους διαδικασίας, με φυσιολογικό αριθμό λευκοκυττάρων είναι χαρακτηριστική των ρευματικών παθήσεων. Η αύξηση του αριθμού των λευκοκυττάρων σε φλεγμονώδεις ασθένειες της σπονδυλικής στήλης και των αρθρώσεων μπορεί να υποδηλώνει την παρουσία μιας πηγής μόλυνσης στο σώμα κ.λπ.

Ανοσολογικές μελέτες. Για την έγκαιρη διάγνωση των ρευματοειδών βλαβών, ιδιαίτερη σημασία έχει ο ρευματοειδής παράγοντας - αντίσωμα κατά της σφαιρίνης. Σχηματίζεται στους λεμφαδένες, τον σπλήνα, τον αρθρικό υμένα από λεμφοπλασματοκυτταρικά κύτταρα. Για την ανίχνευση ρευματοειδούς παράγοντα στον ορό του αίματος και στο αρθρικό υγρό, η αντίδραση Waaler-Rose θεωρείται θετική εάν υπάρχει συγκέντρωση 1:28 ή μεγαλύτερη. Ο ρευματοειδής παράγοντας ανιχνεύεται στο 75-85% των ασθενών με ρευματοειδή αρθρίτιδα. Στα αρχικά στάδια και στην οροαρνητική μορφή της ρευματοειδούς αρθρίτιδας, χρησιμοποιείται μια αντίδραση ανοσοκυτταρικής συγκράτησης για την απομόνωση του ρευματοειδούς παράγοντα σε επίπεδο λεμφοκυττάρων.

Το τεστ αντιστρεπτολυσίνης O (ASL-O) αντανακλά την ανοσολογική αντιδραστικότητα σε στρεπτοκοκκική λοίμωξη. Αύξηση του τίτλου ASL-0 παρατηρείται σε ασθενείς με ρευματισμούς και λοιμώδη-αλλεργική πολυαρθρίτιδα.

Η αντίδραση της αναστολής της μετανάστευσης λευκοκυττάρων. Κανονικά, τα λευκοκύτταρα έχουν την ικανότητα να μεταναστεύουν στο περιβάλλον για να σχηματίσουν συσσωματώματα. Εάν το σώμα είναι ευαισθητοποιημένο σε ένα συγκεκριμένο αντιγόνο, τότε όταν τα ευαισθητοποιημένα λευκοκύτταρα συναντούν αυτό το αντιγόνο, τα λεμφοκύτταρα εκκρίνουν έναν ανασταλτικό παράγοντα που αναστέλλει τη μετανάστευση των λευκοκυττάρων. Αυτή η αντίδραση είναι θετική για ρευματισμούς, ρευματοειδή αρθρίτιδα και άλλες ρευματικές παθήσεις.

Η εξέταση αίματος για το σύστημα HLA είναι μια δυνατότητα για έγκαιρη διάγνωση της αγκυλοποιητικής σπονδυλίτιδας. Ο προσδιορισμός του HLA B-27 έχει μεγάλη σημασία. Το σύμπλοκο HLA βρίσκεται στην κυτταρική μεμβράνη και απομονώνεται χρησιμοποιώντας ανοσολογικές μεθόδους.

Ανοσοηλεκτροφόρηση - αποκαλύπτει ανοσοσφαιρίνες των κατηγοριών A, G, M, οι οποίες έχουν μεγάλη σημασία για την ανάπτυξη της παθολογικής διαδικασίας στη ρευματοειδή αρθρίτιδα.

Η ακτινογραφία είναι μια αξιόπιστη μέθοδος για την εξέταση των αρθρώσεων. Στην πραγματικότητα, χωρίς αυτό, ο γιατρός δεν μπορεί να κάνει διάγνωση και να πραγματοποιήσει διαφορική διάγνωση. Η ακτινογραφία καθιστά δυνατό τον προσδιορισμό του σταδίου και της πρόγνωσης της νόσου και την αντικειμενική αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας της θεραπείας με την πάροδο του χρόνου. Είναι απαραίτητη η σύγκριση ακτινολογικών δεδομένων με την κλινική εικόνα, τη διάρκεια της νόσου και την ηλικία του ασθενούς.

Η τομογραφία σάς επιτρέπει να προσδιορίσετε με μεγαλύτερη ακρίβεια εστιακές βλάβες ή μεμονωμένα σπονδυλικά τμήματα.

Η μυελογραφία είναι μια μέθοδος αντίθεσης για τη μελέτη της σπονδυλικής στήλης. χρησιμοποιώντας αυτή τη μέθοδο, είναι δυνατό να διευκρινιστεί ο εντοπισμός της παθολογικής διαδικασίας, ειδικά σε περιπτώσεις όπου απαιτείται χειρουργική επέμβαση.

Ενδοοστική φλεβογραφία - για τη μελέτη της φλεβικής ροής αίματος του επισκληριδίου χώρου. Αυτή η μέθοδος μας επιτρέπει να κρίνουμε την κατάσταση της κυκλοφορίας του αίματος στον παρασπονδύλιο χώρο και έμμεσα για πιθανές εκφυλιστικές βλάβες.

Η αρθροσκόπηση είναι μια ερευνητική μέθοδος που σας επιτρέπει να δείτε οπτικά τη δομή της άρθρωσης του γόνατος και να κάνετε βιοψία της επιθυμητής περιοχής. ανιχνεύονται τα περιγράμματα, το χρώμα και το τριχοειδές δίκτυο του αρθρικού υμένα, οι χιαστοί σύνδεσμοι, οι μηνίσκοι και το λίπος.

Δισκογραφία - η εισαγωγή ενός σκιαγραφικού παράγοντα στον μεσοσπονδύλιο δίσκο ακολουθούμενη από ακτινογραφία καθιστά δυνατή την κρίση της κατάστασης των μεσοσπονδύλιων δίσκων, τη θέση και την έκταση της βλάβης.

Η σάρωση ραδιονουκλεϊδίων είναι μια σημαντική αντικειμενική μέθοδος για την έγκαιρη διάγνωση της βλάβης των αρθρώσεων.

Αρθρογραφία - με τη βοήθεια της ενδοαρθρικής έγχυσης διαφόρων παραγόντων αντίθεσης, σας επιτρέπει να προσδιορίσετε με μεγαλύτερη ακρίβεια την παθολογία στα βαθιά αρθρικά μέρη.

Πώς να αντιμετωπίσετε τον πόνο στις αρθρώσεις

Η ίδια η θεραπεία του πόνου στις αρθρώσεις είναι συμπτωματική, δηλαδή στοχεύει στην εξάλειψη ή τη μείωση του συνδρόμου του πόνου. Είναι προφανές ότι η ανακούφιση του πόνου στις αρθρώσεις πρέπει αναπόφευκτα να συμπληρωθεί με τη θεραπεία της βασικής αιτίας της αρθραλγίας. Ανεξάρτητα όμως από την προσδιορισμένη αιτία του πόνου στις αρθρώσεις και επίσης ελλείψει άμεσων αντενδείξεων, οι γιατροί συνήθως συνταγογραφούν μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (ΜΣΑΦ), τα οποία έχουν την ικανότητα να ανακουφίζουν από τον πόνο, το πρήξιμο, την υπεραιμία, τον πυρετό, τη χαμηλότερη θερμοκρασία και τη φλεγμονή.

Οι παρενέργειες σχεδόν όλων των ΜΣΑΦ περιλαμβάνουν ερεθισμό της γαστρεντερικής οδού, καθώς τα φάρμακα βασίζονται σε οξύ, αναστολή της συσσώρευσης αιμοπεταλίων (μειωμένη πήξη αίματος) και διαταραχή της νεφρικής ροής αίματος (σε νεφρική ανεπάρκεια). Διαφορετικά, εάν δεν υπάρχουν μεμονωμένες αντενδείξεις και υπάρχει επιθυμία να ακολουθηθούν όλες οι οδηγίες του γιατρού, τα ΜΣΑΦ φάρμακα είναι αρκετά αβλαβή.

Αλλά η αποτελεσματική θεραπεία του πόνου στις αρθρώσεις δεν περιορίζεται μόνο στη λήψη ΜΣΑΦ, γιατί μετά την αφαίρεση του πρωτογενούς ή οξέος συνδρόμου πόνου, είναι λογικό να προχωρήσουμε σε μη φαρμακευτική ή ομοιοπαθητική θεραπεία, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων τύπων φυσικοθεραπείας (SWT, μαγνητική θεραπεία, υπερηχογράφημα και παλμική θεραπεία), θεραπευτικές ασκήσεις, χειροθεραπεία, κολύμβηση.

Διατροφή για πόνο στις αρθρώσεις

Γενικές διατροφικές απαιτήσεις για πόνο στις αρθρώσεις:

• περιορισμός της περιεκτικότητας σε υδατάνθρακες, ιδιαίτερα ζάχαρη.
• μείωση (μέγιστο) επιτραπέζιου αλατιού.
• μικρά, συχνά γεύματα (5-6 γεύματα την ημέρα).
• αποκλεισμός από τη διατροφή πικάντικων, αλμυρών τροφών, εκχυλιστικών ουσιών (δυνατοί ζωμοί, τηγανητά), δυνατά ποτά, δυνατό τσάι, καφές.

Τα πιάτα παρασκευάζονται χωρίς αλάτι. το κρέας και τα ψάρια βράζονται ή τηγανίζονται ελαφρά (μετά το βράσιμο). τα λαχανικά πρέπει να είναι καλά βρασμένα.

Γενικές συστάσεις για τη διατροφή για παθήσεις των αρθρώσεων:

• Σούπες - κυρίως χορτοφαγικές, καθώς και σούπες με δημητριακά, γαλακτοκομικά, φρούτα, αδύναμο κρέας ή ψάρι - 1-2 φορές την εβδομάδα.
• Κρέας ή πουλερικά με χαμηλά λιπαρά - κυρίως βραστά ή ψημένα. Συνιστάται να αποκλείσετε το συκώτι, τη γλώσσα, τους εγκεφάλους, τα κοτόπουλα και το μοσχαρίσιο κρέας.
• Ψάρια - διάφορες ποικιλίες, με εξαίρεση τα αλατισμένα και καπνιστά.
• Αυγά μαλακά, ομελέτες.
• Βινεγκρέτ και σαλάτες με φυτικό λάδι από διάφορα λαχανικά, λαχανικά σε μορφή συνοδευτικών. Περιορίστε (έστω και σε σημείο αποκλεισμού) φασόλια, αρακά, φασόλια, σπανάκι, οξαλίδα.
• Πιάτα από φρούτα και μούρα: οποιαδήποτε, περιορίστε τα σταφύλια.
• Τα πιάτα από δημητριακά και γαλακτοκομικά προϊόντα δεν είναι περιορισμένα.
• Λίπη: βούτυρο, φυτικό λάδι (1/3 του συνόλου).
• Γλυκά: ζάχαρη - έως 30 g την ημέρα (4 τεμάχια), μέλι, μαρμελάδα, μαρμελάδα.
• Ποτά: αδύναμο τσάι, ρόφημα καφέ, λαχανικά, φρούτα, χυμοί μούρων (εκτός από σταφύλι). Τα αλκοολούχα ποτά εξαιρούνται.
• Μπαχαρικά, καρυκεύματα: δάφνη, άνηθος, μαϊντανός, κανέλα, γαρύφαλλο.

Θεραπευτική άσκηση (φυσικοθεραπεία)

Η θεραπευτική άσκηση συνταγογραφείται σχεδόν σε οποιοδήποτε στάδιο οποιασδήποτε ασθένειας. Εάν η σωματική άσκηση προκαλεί ενόχληση, τότε συνταγογραφείται ανακούφιση από τον πόνο χρησιμοποιώντας αλοιφές, δισκία ή ενέσεις (κατά περίπτωση). Η άσκηση θεραπείας είναι ασκήσεις που έχουν σχεδιαστεί ειδικά για την αποκατάσταση της υγιούς κινητικότητας των αρθρώσεων χωρίς να τις βλάπτουν. Τέτοιες δραστηριότητες, αφενός, είναι ήπιες, αφετέρου, αναγκάζουν τις απαραίτητες περιοχές του σώματος να «ξυπνήσουν». Η φυσική αγωγή συνιστάται επίσης για άτομα που διατρέχουν κίνδυνο ως προληπτικό μέτρο.

Βελονισμός

Ως επί το πλείστον, αυτή είναι μια ανατολική πρακτική, αλλά σήμερα αυτή η μέθοδος έχει ήδη γίνει αποδεκτή από την επίσημη ιατρική και χρησιμοποιείται με επιτυχία σε πολλές ιδιωτικές και δημόσιες κλινικές. Ένα πρόβλημα: δεν υπάρχουν πολλοί επαγγελματίες που γνωρίζουν καλά την επιχείρησή τους σε αυτόν τον τομέα. Επομένως, πριν λάβετε θεραπεία με αυτόν τον τρόπο, σας συμβουλεύουμε να επιλέξετε προσεκτικά έναν ειδικό. Ο βελονισμός επηρεάζει το σώμα με πολύ ενδιαφέροντες τρόπους. Είναι απίθανο να θεραπεύσουν πλήρως την αρθραλγία, αλλά μετά από αρκετές συνεδρίες οι ασθενείς συνήθως αισθάνονται σημαντικά καλύτερα - όλα τα συμπτώματα εξασθενούν.

Χειροκίνητη θεραπεία

Η χειρωνακτική θεραπεία επίσης δεν ανέχεται τον ερασιτεχνισμό και τον αντιεπαγγελματισμό. Αλλά αν φτάσετε σε ένα άτομο που γνωρίζει τη δουλειά του, μπορείτε να είστε σίγουροι ότι θα υπάρξουν αποτελέσματα. Με τη βοήθεια της χειροκίνητης θεραπείας, μπορείτε να αφαιρέσετε τους μυϊκούς σπασμούς στην προβληματική περιοχή του σώματος. Η κανονικότητα είναι σημαντική στη χρήση του. οι διαδικασίες μπορούν να πραγματοποιηθούν αρκετά συχνά - 12 φορές το χρόνο ή περισσότερες. Υπάρχουν αντενδείξεις για τη χειρωνακτική θεραπεία, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων τύπων έξαρσης της αρθραλγίας! Είναι απαράδεκτο να το συνταγογραφείτε στον εαυτό σας. επικοινωνήστε με έναν χειροπράκτη - θα σας ενημερώσει για την αποτελεσματική θεραπεία στη συγκεκριμένη περίπτωσή σας και θα επιλέξει τις καταλληλότερες μεθόδους.

Ιατρικό μασάζ

Το μασάζ δίνει καλά αποτελέσματα όταν συνδυάζεται με άλλες μεθόδους θεραπείας. Για να επηρεάσει πραγματικά σωστά μια πονεμένη άρθρωση, ένας θεραπευτής μασάζ πρέπει να έχει ιατρική γνώση και εμπειρία στο ιατρικό (θεραπευτικό) μασάζ.

Χειρουργική μέθοδος

Αυτή η επιλογή χρησιμοποιείται σε περιπτώσεις όπου η χειρουργική επέμβαση είναι απλά αναπόφευκτη.

• Παρακέντηση. Ή μια μίνι επέμβαση κατά την οποία το φλεγμονώδες υγρό αφαιρείται από την κοιλότητα της άρθρωσης χρησιμοποιώντας μια βελόνα.
• Αρθροσκοπικός καθαρισμός. Σε αυτή την περίπτωση, δεν απαιτούνται ευρείες τομές - όλα συμβαίνουν μέσω μίνι οπών (αφαίρεση μη ζωντανού ιστού από την κοιλότητα της άρθρωσης) χρησιμοποιώντας ενδοσκοπικά όργανα.
• Περιαρθρική οστεοτομία. Χρησιμοποιείται εάν απαγορεύεται η αντικατάσταση της άρθρωσης. Η ουσία της επέμβασης είναι να λιμάρετε τα αρθρικά οστά και στη συνέχεια να τα συντήξετε σε διαφορετική γωνία για βελτίωση της κινητικότητας και μείωση του φορτίου.
• Ενδοπροσθετική. Μια ριζική θεραπευτική επιλογή με μακροχρόνια ανάρρωση, κατά την οποία η άρθρωση αντικαθίσταται με πρόθεση.

Πολλές μέθοδοι έχουν εφευρεθεί για τη θεραπεία διαφόρων παθολογιών των αρθρώσεων. Ωστόσο, για να είναι επιτυχής η θεραπεία, πρέπει πρώτα να βρείτε έναν έμπειρο ειδικό. Η αυτοθεραπεία σε αυτό το θέμα είναι κατηγορηματικά απαράδεκτη!

Πρόληψη παθήσεων των αρθρώσεων

Για να σώσετε τις αρθρώσεις σας, πρέπει να τις προστατεύετε συνεχώς και να συμμετέχετε σε προληπτικές εργασίες. Δεν είναι τυχαίο που οι άνθρωποι συμφωνούν με τη δήλωση ότι μια ασθένεια είναι πιο εύκολο να προληφθεί παρά να θεραπευθεί. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνετε είναι να αποφύγετε την υποθερμία αν είναι δυνατόν, καθώς μπορεί να οδηγήσει σε ασθένεια όπως η αμυγδαλίτιδα. Και αυτό, με τη σειρά του, μπορεί να προκαλέσει επιπλοκές. Και η ίδια η υποθερμία μπορεί να οδηγήσει σε φλεγμονή πολλών ομάδων αρθρώσεων ταυτόχρονα.

Μην ξεχνάτε τη σωματική δραστηριότητα! Το φορτίο στις επώδυνες αρθρώσεις, φυσικά, πρέπει να δοσομετρηθεί, αλλά θα ήταν λάθος να τις αφήσουμε ακίνητες. Η λογική κίνηση διεγείρει την παραγωγή του αρθρικού υγρού, βελτιώνει την κυκλοφορία του αίματος και τη διατροφή των ιστών. Το κολύμπι, η ποδηλασία και οι θεραπευτικές ασκήσεις θα βοηθήσουν στη διατήρηση της λειτουργικής κατάστασης των αρθρώσεων σας. Εκτός από τη φυσική αγωγή, μπορεί να σας συνταγογραφηθούν φυσιοθεραπευτικές διαδικασίες και μέτρα αποκατάστασης, για παράδειγμα, ηλεκτροφόρηση, θεραπευτικό μασάζ, λασπόλουτρα, διάφορα περιτυλίγματα και άλλα.

Τόσο οι γυναίκες όσο και οι άνδρες πρέπει να παρακολουθούν πολύ προσεκτικά το βάρος τους, καθώς το υπερβολικό βάρος είναι μια άμεση οδός για την παραμορφωτική αρθροπάθεια τουλάχιστον των αρθρώσεων του γόνατος και του ισχίου. Επιπλέον, πρέπει να παρακολουθείτε το ποτό σας. Είναι γνωστό ότι ο μέσος ενήλικας χρειάζεται να πίνει τουλάχιστον δύο λίτρα υγρών την ημέρα. Σε αυτή την περίπτωση, το αρθρικό υγρό της άρθρωσης ανανεώνεται συνεχώς. Εάν δεν υπάρχει αρκετό υγρό, ο χόνδρος αρχίζει να τρίβεται, προκαλώντας έτσι έντονο πόνο και οι αρθρώσεις αρχίζουν να παραμορφώνονται.